اینجا کسی با خویش نیست...

درود به رندی که چون پیاله گرفت , نخست یاد حریفان خسته جان افتاد...

یک آرامش چند لحظه ای ...

 به اتفاق دوستان عزیزم استاد امید منوچهریان و امیر حسین یوسفی برای فیلمبرداری مستند " بابا ! قدیم کی می آد ..." رفته بودیم یه امام زاده متروک و قدیمی . یه قبری دیدم که بسیار قدمت داشت و خوشم اومد . از امید خواهش کردم تا چند لحظه من اینجا استراحت کنم .چشمامو که بستم - امید هم با دوربینش ساکت ننشست ( طبق معمول)...

به خواب بچه ها حسودیم می شه ... به قولی :

هرکه با مرغ هوا دوست شود/ خوابش آرام ترین خواب جهان خواهد بود ....

  
نویسنده : روح اله دلخانی ; ساعت ۳:۳٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٦ شهریور ۱۳٩٠
تگ ها :