اینجا کسی با خویش نیست...

درود به رندی که چون پیاله گرفت , نخست یاد حریفان خسته جان افتاد...

قناریم مُرد ...

ندونستُم مو قَدرِش در کِنارُم !

ولی حالا که رفته ، بیقرارُم ...

قناریم مُرد ...

  
نویسنده : روح اله دلخانی ; ساعت ۸:٥٥ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٩ فروردین ۱۳٩٠
تگ ها :