اینجا کسی با خویش نیست...

درود به رندی که چون پیاله گرفت , نخست یاد حریفان خسته جان افتاد...

روزُ شب حیات ِ مرا کفاف می دهد ...

هم زمستان رفت و هم حسین آقای پناهی رفته است:

می اندیشیدم که گناه ،
تکرار تجربه هاست
و شیطان از دریچه ی صدف ِ پوسیده یی سَرک کشید ُ گفت :
خداوند ، اداره ی جهان را به انسان سپرده است !

در ساحل بودم ،
از مرغ ِ دریایی ندا رسید
هیچ کلمه یی سفیدی ِ حضور ِ مرا آیینه نمی شود !
گوش دادم به سقوط ِ بلوط ِ پیر ،
در جنگل ِ انبوه ِ پُشت ِ سَرم ....
و باد ، ندا داد :
راز جاودانگی را در قوزک ِ پایش بخوان !
و نهال نو می گفت :
روزُ شب حیات ِ مرا کفاف می دهد !

زمستانی از پی ِ زمستانی می گذشت ،
تا در بامدادی سفید
شعله یی در هیات ِ زنی دستش را بر شانه ی سردم گذاشت !

  
نویسنده : روح اله دلخانی ; ساعت ۱۱:٠٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٧ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :

حضرت استاد محمد رضا شجریان ...

ناله وطن 01

صدای تو را دوست دارم !

صداى تو از آن و از جاودان می سراید ...

  
نویسنده : روح اله دلخانی ; ساعت ۱٢:٢٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۱٦ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :

هرکه باران باشد ...

هرکه باران باشد

روی چشم همه ی پنجره ها جا دارد ...

استاد سید علی میر افضلی

  
نویسنده : روح اله دلخانی ; ساعت ۱٠:۱٩ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٢ اسفند ۱۳٩۱
تگ ها :